Friday, July 25, 2008

Even einde verhaal

Tenslotte onze Gijs met een van de buurkindertjes,waar hij zojuist zijn zoveelste aai ontvangt.Geen gek leven hoor voor zo een hond,iedereen vind je lief en vind je leuk en wil met je spelen.
Reen is weer thuis en Bob komt morgen weer terug uit Karlsruhe.
Dat was wel even een schrik.Zaterdag avond kwam Doris naar me toe en zei dat Renie me nodig had.Ik ren naar boven en daar zat Reen op bed ,helemaal beroerd.Na even wat vragen ben ik bliksems snel naar mijn buurvrouw gerend,die gelijk met me meekwam.Zij is ziekenverzorgster.
112 bellen,vond ze en dat heb ik gedaan.Een hele rustige mevrouw informeerde wat er aan de hand was en na enig ruggenspraak met haar collega's zei ze:De ambulance is onderweg,zorg even voor verzekeringspapieren en nachtkleding.Nog geen vijf minuten later waren ze er al en ook boven.Reen werd aan een machine gekoppeld,die ook gelijk verbinding heeft met het ziekenhuis.Dat was snel inpakken en wegwezen.Ik mocht mee in de ambulance en alles in zo een ziekenhuis loopt op rolletjes.De broeder deed zijn verslag,de dokter stelde wat vragen,de zuster koppelde haar aan een bloeddrukmeter en aan een hartbewakingsapparaat en een uur later mocht ik mee naar boven,waar Reen op de hartbewaking werd gedeponeerd.Ze lag daar vorstelijk,mooie kamer en verplegend personeel om haar heen.Geen hartinfarkt Godzijdank.Wel ernstige hartritmestoornissen.Ze werd aan een infuus gelegd,waar onderandere een medicijn in zat voor afwateren..Ze vertelde dat ze liters water had verloren.De volgende dag was ze al aardig opgeknapt,lag net even te pitten toen we om het hoekje keken.De dag erop mocht ze weer naar huis.
Ze moet een pacemaker hebben,maar dan van Duits origien,want die schijnen net wat anders te werken.
Thuisgekomen hebben we overlegd hoe het nu verder moest.Zowel Doris als Reen wilden naar huis,maar Reen kon dat stuk niet alleen rijden en Doris dorst het niet aan,die was een automaat gewend. Dus stapte de volgende dag mijn Bobje achter het stuur en reed met de dames naar Karlsruhe.Daar zit hij nu nog.Reen heeft onderweg ook een best eind gereden,maar ze voelde zich veilig met Bob naast haar.
Morgen komt Bob weer thuis en haal ik hem van het station.Wat een kerel he?.
Intussen heb ik het huis weer op orde gebracht en doe nog wat kleine klusjes.

Van 18 oktober tot 26 oktober komen de drie meiden weer herfstvakantie hier vieren,dan kan het feest weer opnieuw beginnen.!6 oktober trouwen Saskia en Hans,dus dan vliegen we even heen en weer naar Nistelrode.Zo blijven we aangenaam bezig.


2 comments:

Anonymous said...

lief jochie, het verdere kommentaar vind je onder de laatste foto, leuk verslag onder de fotos
Reen

Anonymous said...

Goh zeg, dat was even schrikken toen we aan het hoofdsuk over Reenie begonnen te lezen. Gelukkig dat het zo goed weer is afgelopen. Connie, je mag trotrs zijn op je Bob. Je merkt wel, als de nood aan de man (in dit geval vrow) is staat Bob weer klaar om het op te lossen.
Houd die goede man in ere.
Alweer dr groeten uit Waalre (Woldere) Harrie.

Followers

Blog Archive

About Me

My photo
Annen, Drenthe, Netherlands
Was altijd een harde werker, heb veel tijd in mijn patienten geinvesteerd, cursussen gevolgd. Veel plezier gehad in mijn werk. In mijn vrije tijd veel aan sport gedaan. Diepzeeduiken, surfen, fitnissen, fietsen en wandelen. Genoten van mijn twee kinderen. Af en toe een biosje pikken, matig televisie kijken, lees graag de krant en heb altijd wel een boek waar ik in bezig ben.. Maak mijn huis schoon omdat het moet, kan niet tegen rotzooi of een vies huis. Hou van dieren, kijk dus graag naar Animal planet. Wil eigenlijk graag een kat maar zolang we grote reizen maken kan dat niet. Ik hou ook veel van bloemen en een mooie tuin. Mijn achterplaatsje lijkt er dus niet op maar we leven hier met z'n tweetjes en Bob wil tegels. Ben een tevreden mens. Hoop dat ik nog een poosje mee mag draaien.